TURCJA W OKRESIE ŚWIATOWEGO KRYZYSU GOSPODARCZEGO 1929-1933

szlabany Światowy kryzys ekonomiczny w latach 1929—1933 dotknął głęboko całość gospodarki tureckiej: spowodował pauperyzację ludności rolnej, kurczenie się handlu zagranicznego, spadek wartości funta tureckiego, obniżenie produkcji przemysłowej, głównie nastawionej na eksport. W obliczu kryzysu w sferach rządowych tureckich wzrosły ponownie tendencje etatyzacyjne, już ujawniające się na początku rewolucji kemalistowskiej. Do realizacji tej polityki w latach 1934-1935 stworzono dwa wielkie banki Siimerbank i Etibank do finansowania inwestycji przemysłowych. Sanayi Bankasi (Bank Przemysłowy) przeznaczony był do pomocy rzemiosłu. Główną instytucją finansową stał się Bank Centralny (Merkez Bankasi) jako sukcesor dawnego Banku Osmańskiego (1931). Przy pomocy technicznej Związku Radzieckiego wybudowano w r. 1934 dwa wielkie kombinaty włókiennicze w Kayseri i NaziUi. Poza tym zbudowano papiernię i wytwórnię celulozy w Izmirzc i Stambule. Równocześnie szeregiem przepisów protekcyjnych (nowa taryfa celna z jesieni 1929) starano się o przeciwdziałanie skutków kryzysu na turecką gospodarkę. Zależność od obcego kapitału jednak nie zanikła, zmieniły się tylko formy, a na większą skalę Turcja nie mogła rozbudować wielkiego przemysłu. Usługii transportowe