SPRAWY WEWNĘTRZNE W TURCJI W OKRESIE DRUGIEJ WOJNY ŚWIATOWEJ

wątroba Druga wojna światowa od początku ciążyła nad całym życiem wewnętrznym, politycznym i społecznym Turcji. Jeszcze 241 1940 r. uchwalona została nadzwyczajna ustawa O obronie kraju, przewidująca szerokie pełnomocnictwa dla rządu w zakresie militaryzacji wszystkich gałęzi gospodarki i administracji, obowiązek pracy w określonych sektorach mających znaczenie dla obronności, obowiązkowe dostawy rolne itd. Od listopada 1940 r. w Stambule, Izmirze i zachodnich wilajctach ogłoszony został stan wyjątkowy, który przetrwał tam aż do r. 1947. W dalszym ciągu okresu wojennego przyjęto cały szereg nowych ustaw i zarządzeń, obostrzających reżim w kraju i ograniczających swobody osobiste. Jednym z nich było szerokie pełnomocnictwo udzielone gubernatorom prowincji i służbie policyjnej. Według tych ustaw gubernatorzy otrzymali władzę deportowania ze swego wilajetu ludzi określanych jako politycznie niepewni, oddawania ich pod nadzór policji, internowania itd. Prawo o służbie policyjnej dawało z kolei policji duże możliwości przetrzymywania aresztowanych obywateli poza określony ustawami limit czasu. W początku 1941 r. Zgromadzenie Narodowe uchwaliło prawo, na mocy którego organa wojskowe otrzymały uprawnienia do przeprowadzania bez wiedzy sądu aresztowań i śledztwa w stosunku do osób podejrzanych o zdradę narodu, co mogło być rozumiane bardzo szeroko. pewniaki