POLITYKA ZAGRANICZNA TURCJI KEMAIJSTOWSKTEJ

prasowanie W polityce zagranicznej działacze Turcji kemalistowskiej trzymali się pokojowej i nie drażniącej nikogo linii postępowania. Wyrzekając się aspiracji panturkistycznych, panislamistycznych czy panosmańskich, nowa Turcja nie miała żadnych aspiracji zaborczych i hasłem jej polityki była pokojowość: nie brała ona udziału w żadnych planach agresywnych. Sporna kwestia Mosulu rozwiązana została w r. 1926 na zasadzie umowy z Anglią, w myśl której to umowy większość tego obszaru przyznana została Irakowi. Niekorzystnie wypadły rokowania w- spraw ie długów dawnego imperium osmańskiego, które Turcja chciała częściowo przerzucać na kraje wchodzące w jej skład przed 1913 r. i spłacać je w papierach. Wierzyciele stali twardo na stanowisku spłaty w złocie. Układ z 13 VI 1928 r. zobowiązywał Turcję do spłaty 86 min funtów w złocie.

281 1929 r. Turcja przystąpiła do paktu Brianda-Kellogga, a od r. 1932 była członkiem Ligi Narodów. Mimo rozmaitych wahań przyjaźń ze Związkiem Radzieckim była podstawowym założeniem polityki zagranicznej Turcji. 17X11 1925 r. zawarty został między tymi państwami układ o przyjaźni i neutralności, przedłużany w latach 1929, 1931 i 1935. 15 III 1931 r. zawarto traktat o żegludze, regulujący sprawę sił morskich na Morzu Czarnym. Rząd turecki ograniczył w tych latach na terenie Turcji działalność rozmaitych panturkizujących ziomkostw, skupiających emigrantów z Krymu, Azerbejdżanu, Kazania itd. Nie zawsze jednak stosunki z ZSRR były pozbawione tarć i zadrażnień. W 1930 r. zarysowało się zbliżenie z Grecją na podstawie wspólnej decyzji Kemala i Veni-zelosa. meble dziecinne